Türk Radyoloji Seminerleri
Derleme
Kronik Pankreatit

Kronik Pankreatit

1.

Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi, Radyoloji Anabilim Dalı, İzmir, Türkiye

Trd Sem 2019; 7: 153-171
DOI: 10.5152/trs.2019.794
Okunma: 1334 İndirilme: 495 Online Yayın Tarihi: 18 Aralık 2019

Kronik pankreatit, pankreasın kronik progresif inflamasyonu ve fibrozis ile karakterize, endokrin ve ekzokrin fonksiyon kaybına neden olan hastalığıdır. Bilgisayarlı tomografi kronik pankreatit için en iyi ilk görüntüleme yöntemi olarak kabul edilmektedir. Klasik BT bulguları pankreatik kanal dilatasyonu, pankreatik kalsifikasyonlar ve parankimal atrofidir. MR, kronik pankreatit tanısında US ve BT’den daha duyarlı ve özgüllüğü yüksek bir yöntemdir. Daha erken dönemde hastalık tanısı MR ile konabilmektedir. Yağ baskılı T1 ağırlıklı sekansta pankreas parankiminde sinyal kaybı, dinamik incelemede geç ve azalmış kontrast tutulumu duktal değişikliklerden önce saptanabilmektedir. Difüzyon ağırlıklı görüntülemede parankimdeki fibrozis difüzyon kısıtlanmasına ve düşük ADC değerlerine neden olmaktadır. Sekretinli MRKP erken dönem bulgular ve pankreasın ekzokrin foksiyonu hakkında bilgi vermektedir. Otoimmün pankreatitte pankreasta diffüz veya fokal büyüme görülebilir. Pankreas çevresinde kapsül şeklinde hipodens / T2 ağırlıklı sekansta hipointens rim (halo bulgusu) hastaların %12-80’inde tanımlanmaktadır. Oluk pankreatiti nadir bir kronik pankreatit türüdür. Görüntüleme yöntemleri ile tanısı öngörülse de, kesin tanısı çoğu kez zordur. Kronik pankreatitte ayırıcı tanı yapılması gereken en önemli patoloji pankreas duktal adenokarsinomudur. Ancak her zaman radyolojik ayrım mümkün olamamaktadır.

Ekler
EISSN 2148-1210